ryż z bananami - na ostro!

Wczorajsza wizyta na targu przywołała w mojej głowie wspomnień czar. Wybierałam sobie spokojnie banana.. a pani straganiareczka mówi, że o te małe czerwone są dobre, że te duże żółte, w których się grzebię, to kartofle wśród bananów, a te czerwone to rarytasik… Patrzę, patrzę na nie i myślę, przecież skądś znam te małe czerwone banany… i rzeczywiście

kiedy pracowałam za granicą kilka dobrych lat temu jadłam je. To była moja pierwsza praca i pierwszy pobyt za granicą, pracowałam jako opiekunka do dzieci, sama byłam jeszcze trochę dzieckiem, rodzice owych dzieci traktowali mnie jak swoją córkę, a nie samodzielną osobę. Miało to swój urok, mogę powiedzieć dopiero z perspektywy czasu. Cały ten wyjazd był wielkim szokiem kulturowym, a zarazem ekscytującym i niezapomnianym przeżyciem. 

Jedną z rzeczy, które mnie szokowały był sposób odżywiania „mojej rodziny”, jak to się mówi w świecie au pair’ek. Dzieci jadły codziennie na śniadanie słodkie płatki na mleko, na drugie śniadanie chleb tostowy z dżemem i masłem orzechowym, a przed lunchem chipsy i słodki soczek. Tyle cukru każdego dnia… szok. Ja do wyboru miałam to samo, aż dziwne, że nie zaczęłam świecić od tej chemii. Na obiady była zupa pomidorowa, albo ryż. I to jest właśnie to. Te wspomnienie ryżu, gdyż nie był to zwyczajny ryż, choć z pozoru mógł się wydawać. Mama „moich dzieci” gotowała raz na tydzień wielki gar ryżu z warzywami przyprawiony ostrymi papryczkami. Do tego serwowała smażone czerwone banany i czasami surówkę z kapusty. Surówka surówką, ale chrupiące na zewnątrz, bajecznie miękkie i słodkie w środku banany w połączeniu z pikanterią ryżu dawały niesamowity efekt smakowy. Zaskakujący na pierwszy rzut oka, ale jakże wspaniały, jeśli już człowiek da się przekonać.  

Zabierając się do przygotowania tego dania w swojej kuchni wczoraj nie miałam wyobrażenia nawet jak „mama moich dzieci” robiła ten sos do ryżu, więc puściłam wodze swojej wyobraźni. Nastawiłam garnek z wodą na ryż. Na patelnię wlałam olej, wsypałam po około ½ płaskiej łyżeczki papryki słodkiej i wędzonej dałam po dwie szczypty pieprzu Cayenne i soli, na rozgrzany olej z przyprawami wrzuciłam po garści mrożonej marchewki, groszku, fasolki szparagowej i kawałek pora, podsmażyłam na wolnym ogniu i dodałam czubatą łyżkę keczupu z Włocławka (miał być koncentrat pomidorowy, ale się skończył). Kiedy ryż się ugotował wrzuciłam go na patelnię i połączyłam z sosem. Na drugiej patelni rozgrzałam olej i położyłam plasterki czerwonego banana, podsmażyłam z dwóch stron. Danie przełożyłam na talerz i na kwadrans cofnęłam się w czasie o dziesięć lat i w przestrzeni o kilka tysięcy kilometrów. Nie wiem jak to się stało, może to moja wyobraźnia, ale to naprawdę smakowało tak jak w kuchni mojej Au pair’owej rodziny.

Sorry za jakość zdjęcia... mój aparat już nie wyrabia.