tarta ze szpinakiem

   Kiedy jest tak smutno. Tak smutno, że nawet przyjaciel nie znajduje słów pocieszenia. Czasami tak jest, czasami się zdarza. Że to nie kot zostaje sam w pustym mieszkaniu. Przyjaciel przytuli. Ale to nie ten dotyk. Słowa żadne nie pasują. Pustka boląca, reminiscencje. Śmierci sierści ślady. Najsmutniejsze chwile na świecie.

Przyjaciółka robi wtedy ulubioną tartę smutnej przyjaciółce.

   Zagniatam ciastoprzepis. Musi odsiedzieć dwie godziny w lodówce. Więc za ten czas gotuję warzywa na sałatkę jarzynową i kroję w tak zwanym międzyczasie by odgonić myśli, zatopić się w parze gorących warzyw. Przechodząc do tarty… Biorę opakowanie mrożonego szpinaku w liściach. Wrzucam na patelnię i rozmrażam podlewając odrobiną wody by się nie przypalił.

   Obieram dwie małe cebulki i 4 ząbki czosnku. Kroję i duszę. Na rozmrożone zielone na patelni wrzucam przyprawy. Sól, pieprz, tarta gałka muszkatołowa. Następnie dolewam trochę oliwy i na nią wrzucam cebulę i czosnek. Na koniec dodaję serek topiony śmietankowy, bo przyjaciółka lubi szpinak z serem.

     Wyjmuję ciasto z lodówki. Włączam piekarnik, rozgrzewa się, a ja wałkuję ciasto i wykładam na foremkę. Robię kilka nakłuć widelcem, by mogło oddychać. Wkładam je do piekarnika. Zanim się zarumieni rozbija jedno jajko i dolewam mały kubek kwaśnej śmietany. Dosypuję jeszcze garść suszonych pomidorów i mieszam wszystko.

Na rumiany placek kładę szpinak a na wierzch wylewam zaprawioną śmietanę. Tarta spędzi jeszcze 15 minut w piekarniku, chwile ostygnie, zapakuję ją i pojedziemy… do przyjaciółki. Wypełniać pustkę, łatać dziury.